ARTYŚCI PIĘKNA GALLERY

IDA KARKOSZKA

Urodzona w 1985 roku. Ukończyła Wydział Rzeźby na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Twórczość Idy Karkoszki stanowi wyjątkową wśród młodych artystów propozycję artystycznego zaangażowania poprzez elegancję, syntezę formy i czytelność znaku wychodzącą od inspiracji rzeźbą klasyczną, harmonią i detalem. Tematy, które wybiera (dziecko, wioślarz, pies), formy (klasyczna, organiczna, monumentalna) i materiały (brąz, żywica), których nadrzędnym celem jest bezpośredniość są bezkompromisowe, a zarazem pozbawione maniery. Obecnie pracy Idy Karkoszki znajdują w British Museum, na Starych Powązkacha, w Kanadzie, Holandii, Japonii. Prace do obejrzenia w Galerii Sztuki Piękna Gallery.

DECO

WOJCIECH LEDER

Wojciech Leder urodził się w 1960 r. w Łodzi.
1979-1985, Studia na Wydziale Malarstwa i Grafiki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi
1982- 1985, Studia filozoficzne na Uniwersytecie Łódzkim
Dyplom w Pracowni Technik Drzeworytniczych profesora Andrzeja M.Bartczaka oraz w Pracowni Malarstwa profesora Stanisława Fijałkowskiego
Od 2002, adiunkt II st. w Pracowni Podstaw Kompozycji na Wydziale Tkaniny i Ubioru Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi

leder_mole-kuszenie

EUGENIUSZ MARKOWSKI

Eugeniusz Markowski – wybitny malarz, rysownik, scenograf, profesor malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i znaczących wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. 1000 Years Polish Art w Royal Academy of Art w Londynie w 1970 r.; w Kunsthalle Mannhaim w 1973 r.; Polskie malarstwo współczesne w Museo de Arte Moderno w Meksyku w 1975 r. Jego twórczość prezentowano na kilku wystawach indywidualnych w warszawskiej Zachęcie, a także w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Szczecinie. W 1963 roku Markowski reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo.

EVVIVA

STANISŁAW FIJAŁKOWSKI

Malarz, grafik. Urodził się 4 listopada 1922 roku w Zdołbunowie na Wołyniu. Doctor honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Samodzielną twórczość Fijałkowski rozpoczął od buntu wobec mistrza – od nawiązania do doświadczeń impresjonizmu. Właśnie poprzez stosunek do tradycji i dorobku mistrzów, przede wszystkim właśnie Strzemińskiego, starał się bowiem określić charakter swojej indywidualnej drogi twórczej. W końcu lat 50. odbył typową wówczas drogę polskich malarzy zafascynowanych informelem: zainteresowały go możliwości symbolicznego wykorzystania środków ekspresji właściwych malarstwu abstrakcyjnemu. Kierowało nim przekonanie, że „nierzeczywisty” kształt ma w obrazie rację bytu wówczas, gdy zostaje nasycony sensem.

45