Edward Dwurnik - Pieśń rewolucyjna, 1972
Edward Dwurnik - Pieśń rewolucyjna, 1972
, 146 x 114,5 cm
sygn. i dat. p. g.: E.DWURNIK 72. opisany l. d.: >>PIEŚŃ REWOLUCYJNA<< 1972 / CYKL: XV "Sportowcy", l. g.: 19., p. d.: 221 na odwrocie: SPORTOWCY / XV 19. / E.DWURNIK / 1972 / PIEŚŃ REWOLUCYJNA / 221
Na odwrociu nalepki: nalepki z wystaw: Galeria Zachęta, Galeria 72 w Chełmie, BWA Olsztyn, BWA Słupsk, Gallery HIPP, BWA Wałbrzych, Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie, BWA Rzeszów, BWA Płock, Galeria Sztuki BWA w Sopocie, BWA Opole, BWA Białystok, Galeria Ślad Ełckiego Centrum Kultury BWA Łódź, Galeria Nowa Poznań, Galeria Arkady BWA Kraków
Wystawiany:
Wystawa Sztuki współczesnej, Galeria 72, Muzeum Chełm, 1974
BWA Wałbrzych, 1975
Wystawa malarstwa Edwarda Dwurnika, Galeria Nowa, Poznań, 1977
Gallery HIPP, Malmö, 1978
Ośrodek Propagandy Sztuki, BWA Łódź, 1978
Arsenał, BWA Białystok, 1979
BWA Olsztyn, 1981
Wystawa Malarstwa Edwarda Dwurnika, BWA Płock, 1982
Galeria Nowa Brama, BWA Słupsk, 1985
BWA Rzeszów - Krosno 1985
Galeria Sztuki BWA, Sopot, 1987
Galeria Sztuki Współczesnej BWA, BWA Opole, 1985/ 1986
Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy. Galeria Zachęta, Warszawa, 2001
Muzeum Warmii i Mazur, Olsztyn, 2003
W latach 1963-1970 studiował malarstwo i grafikę u prof. Krystyny Łady-Studnickiej w warszawskiej ASP. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. Duży wpływ na jego twórczość wywarła wystawa Nikifora Krynickiego prezentowana w 1965 roku. Po latach stwierdził: „Nikifor był moim najważniejszym mistrzem, właściwie jedynym. (…) Do dzisiaj ilekroć wychodzę w plener lub maluję akwarelką, mam przed oczami tamtą wystawę”. Od samego niemal początku Dwurnik wprowadza do swojej sztuki wątki społeczne i polityczne. Za pomocą obrazów komentuje otaczającą go rzeczywistość. Cykle m.in. Sportowcy, Robotnicy, Warszawa, Droga na Wschód, Od grudnia do czerwca prowadzą nas przez świat polskiej rzeczywistości lat 70. do przemian społeczno-gospodarczych lat 80. i 90. Nagrodzony m.in.: Nagrodą Kulturalną „Solidarności” (1983), Nouvelle Biennale de Paris (1985), nagrodą Olimpiady Sztuki w Seulu (1988) i Nagrodą Fundacji Sztuki Współczesnej (1992). Mieszkał i tworzył w Warszawie. Prace Edwarda Dwurnika oglądać mogliśmy na licznych wystawach w Polsce i zagranicą.
W swoich obrazach na tematy polskie, obnaża Dwurnik z bezlitosną prostodusznością nasz półwsiowy, półwielkomiejski folklor, ukazuje codzienną mikrodramę społeczną z typowymi dla niej groteskowymi zagadnieniami - Ewa Kuryluk.